yayımlanmamış şiir: Mezarlıklar Müdürlüğü

mezarlıklar müdürlüğü

işimiz bizim toprağa defin çiçekleri ekmek
ruhsal işleri bitenlerin ruhsat işlerini çözmek
giderayak mezar-altı mezar-üstü inşaat izinleri
mezatlardan aşırılıp getirilmiş müteveffa gülleri de serpiştirmek

herkes izinsiz ölebilir elbet lakin izinsiz gömülmek
aşar hudutlarını koca şehrin
“gömme izin kâğıdı” basılır iki yüzlüdür bütün kâğıtlar gibi
oysa ters de çevirsen ölen ölmüş olan çoktan olmuştur

işimiz bizim tayf yapmak kapanan gözlerin karanlığından
ve ardından dökülen gözyaşlarını toplamak ölülerin
halkımız dilerse ve halkımız ölürse ve isterse eğer
ölmeden de isteyebilecek halde ise
mülkü mezarlığa getirmek yasak olmak kaydı ile
her türlü cenaze işleri ve lazımsa levazımat
uzman ölügömücüler aracılığıyla kusursuz bir köprü kurulur
bu dünyayla ötesi arasına…

işimiz bizim
müdürlüğümüze bağlı yarı bağlı müdürlüklerle iyi ilişkiler içerisinde
yoksa seslenecek kimsesi “iyi bilirdik rahmetliyi” demek
o da herkes kadar kuldu, nefsi nefesinden önce durdu..
sevmezdi kalabalığa karışmayı ve yalnızdı da
“rabbim bir bardak su verenim yoktu” diyecek kadar.
sateni taftayı bilmezdi, ölürken de bilmeden,
geçerken yeni komşularının arasından
yoksa okuyacak kimsesi… okunur
müdürlüğümüzce ruhuna da el-fatiha

11 Nisan 2016, İstanbul

(Neden böyle bir şiir yazmıştım, hatırlamıyorum. Ama o zaman bu şiiri yazıldıktan sonra okuyan tek kişi olarak bir arkadaşım, "yazma böyle şeyler" demişti. Tematik olarak uygunsuz buldu sanırım. Benim için ise nesneleşen her şey kadar üzücüydü sadece.)

Yorumlar

Yeni yorum gönder

Back to top